INAPI NILA AKO SA PARTY DAHIL AKALA NILA AY HAMAK NA SERBIDORA LANG AKO — PERO NANIGAS SILA SA TAKOT NANG DUMATING ANG ASAWA KO NA KILALA BILANG “THE DEVIL OF THE BUSINESS WORLD”
Naramdaman ko ang lamig ng marmol sa aking pisngi. Ang sakit ng katawan ko. Nakadapa ako sa sahig sa gitna ng Grand Ballroom. Ang suot kong uniform ay punit-punit na sa balikat dahil sa pagkakahila nila sa akin.
Sa itaas ko, nakatayo si Vanessa, ang anak ng Senador na nag-organisa ng party. Hawak niya ang isang baso ng wine at nakatingin sa akin nang may pandidiri.
“Oops,” tawa ni Vanessa habang ibinubuhos ang natitirang wine sa buhok ko. “Huwag kang iiyak. Ang mga taong katulad mo, dapat laging naaalala kung sino lang sila. You are just trash.”
Nanginginig ang mga kamay ko. Gusto kong lumaban, pero masakit ang tagiliran ko kung saan niya ako tinulak kanina tumama sa kanto ng mesa.
“Parang awa niyo na…” bulong ko, halos hindi na makahinga. “Huwag niyo po akong sipain… masakit na po… may sugat na ako…”
“Arte mo!” sigaw ni Vanessa. Inangat niya ang kanyang stiletto heels para sipain ako sa mukha.
Pumikit ako at naghanda sa sakit.
BLAG!
Biglang bumukas nang malakas ang dambuhalang pinto ng ballroom. Parang yumanig ang buong kwarto.
Natigil ang musika. Natigil ang tawanan. Kahit si Vanessa ay napahinto sa ere ang paa.
TOK. TOK. TOK.
Ang tunog ng mabibigat na yabag ay umalingawngaw sa tahimik na silid. Bawat hakbang ay parang kulog. Mabigat. Nakakatakot. Sigurado.
Dahan-dahan akong dumilat.
Mula sa entrance, naglalakad ang isang lalaking napakatangkad, nakasuot ng itim na trench coat. Ang kanyang mga mata ay kasing dilim ng gabi. Walang emosyon ang mukha niya, pero ang aura niya ay punong-puno ng panganib.
Walang nakakakilala sa kanya. Nagbulungan ang mga bisita. “Sino ‘yan?” “Security ba ‘yan?” “Bakit parang papatay siya ng tao?”
Pero ako… kilalang-kilala ko siya.
Siya si Kael. Ang asawa ko.
Ang hindi alam ng mga tao sa party na ito, si Kael ay hindi lang basta negosyante. Siya ang tinatawag na “The Silent King” ng underground economy. Siya ang taong kinatatakutan ng mga politiko at bilyonaryo, pero walang nakakaalam ng tunay niyang mukha dahil ayaw niya sa media.
Tumigil si Kael sa gitna ng ballroom. Ang kanyang tingin ay lumibot sa paligid hanggang sa dumapo ito sa akin—nakadapa, duguan, at basang-basa.
Sa isang iglap, nagbago ang hangin sa kwarto. Mula sa malamig, naging napakainit dahil sa galit na lumalabas sa kanya.
“Hey you!” sigaw ni Vanessa, trying to act brave. “Sino ka?! Bakit ka nandito? This is a private party! Guard, ilabas niyo nga ‘tong—”
Hindi pinansin ni Kael si Vanessa. Nilampasan niya ito na parang hangin.
Lumuhod si Kael sa tabi ko. Ang kaninang nakakatakot na mukha ay napalitan ng sobrang pag-aalala.
“Love…” bulong niya.
Hinubad niya ang kanyang coat at ibinalot sa akin. Binuhat niya ako nang dahan-dahan, parang isang babasaging kristal.
“K-Kael…” iyak ko, humawak sa dibdib niya. “Sorry… nagpanggap lang naman ako na waitress para ma-surprise kita sa meeting mo… pero…”
“Shhh,” pagpapatahan niya sa akin. Hinalikan niya ang noo ko. “Ako na ang bahala.”
Tumayo si Kael habang karga ako. Humarap siya kay Vanessa at sa mga bisita.
Ang mata ni Kael ay nanlilisik.
“Sino…” ang boses niya ay mababa pero dumadagundong sa buong kwarto. “…Sino ang gumawa nito sa asawa ko?”
Napasinghap ang lahat.
“A-Asawa?!” sigaw ni Vanessa. Namutla siya. “Imposible! Katulong lang ‘yan! Waitress lang ‘yan!”
“Waitress?” ngisi ni Kael. Isang ngising walang saya. “Ang babaeng tinawag mong basura… ay si Elena Montreal-Vargas. Ang may-ari ng hotel na tinatapakan mo ngayon.”
Nalaglag ang panga ng lahat. Vargas? Ang pamilyang nagmamay-ari ng kalahati ng siyudad?
Tumingin si Kael kay Vanessa.
“Nakita ko sa CCTV kung paano mo siya saktan,” sabi ni Kael. “Sabi mo kanina, dapat alam ng tao kung sino siya, diba?”
Naglakad palapit si Kael kay Vanessa. Umatras ang babae hanggang sa mapaupo siya sa sahig sa takot.
“Well, kilalanin mo ako,” bulong ni Kael. “Ako ang lalaking magpapabagsak sa pamilya mo bago sumikat ang araw bukas.”
“Guards,” utos ni Kael nang hindi lumilingon.
Agad na pumasok ang dalawampung black-clad security personnel.
“Isarado ang hotel. Walang lalabas. Tatawagan ko ang Chief of Police at ang aking mga abogado. Gusto kong makulong ang babaeng ito dahil sa Attempted Murder at Serious Physical Injury.”
“No! My Dad is a Senator!” iyak ni Vanessa.
Tumingin si Kael sa kanya sa huling pagkakataon.
“Your Dad? Tinawagan ko na siya. And guess what? He resigned 5 minutes ago para hindi madamay sa gulo mo.”
Naglakad si Kael palabas ng ballroom habang buhat ako. Sa likod namin, rinig ko ang iyak at pagsisisi ni Vanessa habang pinoposasan siya ng mga pulis.
Isinandal ko ang ulo ko sa balikat ng asawa ko. Sa bisig niya, hindi na malamig. Ligtas na ako.
